Dubbel Mono

woensdag, juli 15, 2009

 
The Panicks - The Complete Recordings

Zoals Gear Fab Records eerder al de complete recordings van The Monocles en The Higher Elevation uitbracht nadat deze bands figureerden op een van de deeltjes Psychedelic States, zo hebben ze dat nu ook gedaan met The Panicks. Treat Me Right en You’re My Baby bleken slechts de twee singles te zijn die The Panicks midden jaren zestig uitbrachten.



De rest van hun oeuvre lag ergens in een kelder vergeten te zijn. Nu moeten we ons niet teveel voorstellen van de grootte van dat oeuvre. Alles wat ze opgenomen hebben is op deze ene cd terug te vinden. We hebben het dan over zes instrumentale versies van een aantal van hun liedjes, een alternate version en de slechts acht liedjes die niet eerder de muziekstudio verlaten hadden.
Lees verder...
|| 1:35 PM

zondag, juli 12, 2009

 
Charlie Robison / Drew Nelson

Zal het dan toch sarcastisch bedoeld zijn, de titel van Charlie Robison's nieuwe plaat? De muziekpers houdt vol dat Beautiful Day een echtscheidingsplaat is, geschreven na een negen jaar durend, maar mislukt huwelijk met Dixie Chick Emily Erwin. Ik hoor het er in eerste instantie nauwelijks in. De ironie van de titelsong was me wel opgevallen ('well she changed her name / what’s wrong with that'), maar de liefdesliedjes willen maar niet bitter worden.



Eigenlijk is dat jammer, want Beautiful Day is een van die onopvallende platen die maar niet wil beklijven. Charlie Robison heeft een aan Steve Earle herinnerende stem en een vakmanschap dat misschien wel bijna even groot is, maar geen scherpe randjes kent. En dat bracht de hardcore troubadour nu juist naar de eregalerij.




Drew Nelson heeft die positie ook nog lang niet bereikt, maar zijn Dusty Road to Beulah Land is een mooie stap. Jefferson Pepper is de eerste associatie die naar boven komt bij het beluisteren van deze singer-songwriter (die we vooral niet moeten verwarren met zijn Canadese naamgenoot, de bluesmuzikant). Het zijn de losers van de maatschappij die met mededogen bezongen worden in verhalende liedjes met mooie vondsten ('I try not to hate the new job / Home Depot’s not that bad / it’s just the stupid teenage boss / and the orange vest that I can’t stand'). De toonzetting is veelal akoestisch, maar Drew Nelson is niet bang voor scheurende gitaren en een heftig rockend randje. Zijn stem heeft bovendien een fijne rauwe klank en hij weet voor elke track een goeie hook te bedenken.
Lees verder...
|| 5:04 AM

woensdag, juli 08, 2009

 
Strawberry Window - zt

Als je het hippiedom anno 1966 in San Francisco zou moeten definiëren, dan kom je met het noemen van de band Strawberry Window een heel eind. Allereerst zijn er de bandleden: jonge, naïeve en langharige bloemenkinderen - nog op de middelbare school -, met een muzikale achtergrond in surf, folk, rock en jazz.



Dan is er de naam van de band: gepikt uit een boek van Ray Bradbury. Iedereen die in dat verhaal door dat aardbeienraam kijkt, krijgt de wereld te zien zoals je het zou willen zien. Ja, lief, onschuldig en vol verwachting waren ze daar, in Haight Ashbury. Muzikaal hielden ze zich ook niet aan grenzen: men experimenteerde naar hartelust met verschillende stijlen, van elektrisch versterkte folk tot gierende acid jams.
Lees verder...
|| 1:00 PM

zondag, juli 05, 2009

 
Bijzettafeltje



[via Eazy]
|| 1:02 PM

 
The Strange Boys - And Girls Club

'when you’re a cowboy / on the plains / everyone you / meet on the way / you either kill or entertain.' En: 'this girl taught me a dance / called the I don’t care / […] / stand alone over there / and watch everyone else around you care.'
Dat je maar weet dat The Strange Boys niet zomaar een garageband is met dito teksten.



Uit de titel van hun derde plaat is al duidelijk dat ze lol hebben in taalspelletjes. Ook hun muziek zit net iets geraffineerder in elkaar dan dat van de gemiddelde navolgers van sixtiesbandjes. Natuurlijk zingt Ryan Sambol dan weer verveeld snotty, dan weer pathetisch jankerig ("Should have shot Paul': 'Should have shot Paul / popped the wrong mop top / should have shot Paul'), speelt hij rammelend gitaar en sneert soms als Bob Dylan toen die net elektrisch was gegaan.
Lees verder...
|| 12:38 AM

woensdag, juli 01, 2009

 
The Sea - Get It Back / Men Without Pants - Naturally

Het idee hoeven we niet meer uit te leggen: twee muzikanten is genoeg voor een flinke bak op blues en punk gebaseerde herrie. The Black Keys en The White Stripes zijn ongetwijfeld het meest succesvol met deze truc. De eerlijkheid gebiedt dan wel te zeggen dat deze bands intussen een flink end verwijderd zijn van de elementaire punkblues die hun Engelse soortgenoten van The Sea maken.



Hoe lang het duo Peter en Alex Chisholm het vol zal houden om hun schreeuwvariant op plaat en podium zo elementair te houden, weet ik niet, maar met een liedje als "Love Love Love" hebben ze wel een fijne, naar primitieve hardrock smakende beuktrack te pakken



Het tweetal achter Men Without Pants heeft er niet alleen al een carrière in andere bands opzitten, ook is hun duo-vorm van blues flink geëvolueerd ten opzichte van de broekies van The Sea. Russell Simins kennen we uiteraard van The Jon Spencer Blues Explosion en Dan the Automator liet eerder van zich horen via Gorillaz.
Lees verder...
|| 1:03 PM

zondag, juni 28, 2009

 
Forest Fire - Survival / The Fresh & Only’s - s/t

Het verhaal dat iedereen die in 1966 een exemplaar van het debuut van The Velvet Underground kocht zelf een bandje startte, mag genoegzaam bekend zijn. En ook dat die wetmatigheid nog steeds lijkt op te gaan. Hier hebben we twee bands die niet bang zijn om te laten horen dat de elementaire rock ‘n’ roll, de voortdenderende drums en vooral de gitaarmuren blijven inspireren.



Forest Fire komt uit het überhippe Brooklyn en is zo sympathiek om hun eerste full-length overal over het internet te verspreiden. Ze maken plezierig rammelende rock, die zwabbert van psychedelica naar Americana, maar vooral een aan de Velvets herinnerend elementair geluid heeft. Niet altijd even zuiver, wel pakkend. Hoogtepunt is het pakkende "Fortune Teller".



Het uit San Francisco afkomstige The Fresh & Only’s klinkt meer lo-fi dan Forest Fire, maar heeft een even groot scala aan invloeden. "Peacock and Wing" bijvoorbeeld, heeft een intro dat zo gejat zo kunnen zijn van Joy Division, terwijl shoegaze herrie in vrijwel elk liedje de ruimte krijgt.
Lees verder...
|| 4:01 AM

woensdag, juni 24, 2009

 
The Vietnam Veterans as The Gitanes - Strange Girl

Toen The Vietnam Veterans er in 1988 na zes jaar en evenveel platen mee besloten te stoppen, was dat niet het einde van de muzikale carrière van voorman Mark Enbatta. Solo, onder de naam Vietnam Chain en als The Gitanes bracht hij materiaal uit dat niet heel veel verschilde van de band waar hij ooit furore mee maakte.



Dat zal ongetwijfeld de reden zijn dat - na de rereleases van de eerste twee platen van The Vets - de hoes van Strange Girl meldt: 'The Further Adventures of The Vietnam Veterans as The Gitanes'. En inderdaad, grosso modo ligt deze nieuwe cd in het verlengde van The Vietnam Veterans.
Lees verder...
|| 11:23 AM

maandag, juni 22, 2009

 
Coverclub - Guilty Pleasures

Het blijft een fijn fenomeen: de coverclub. Een los-vaste groep van bandjes dat liedjes van anderen speelt. Hetzij omdat die liedjes afkomstig zijn van een held (Neil Young, Sex Pistols), hetzij omdat ze gegroepeerd zijn rond een thema (Kerst).



Guilty Pleasures, daar gaat het bij deze editie om. Liedjes die je eigenlijk heel slecht vindt of van de goegemeente heel slecht zou moeten vinden, maar die toch wel erg lekker zijn om te coveren. Meestal is het dan een kwestie van tongue-in-cheek: zie eens hoe ironisch ik bezig ben. Maar in de beste gevallen is het pure liefde voor dat ene liedje. Of misschien alleen maar voor dat ene fijne zanglijntje, die onontkoombare hook of stiekem-ontroerende tekstregel.
Lees verder...
|| 11:15 AM

zondag, juni 21, 2009

 
Perfect Vacuum - A Guide to the Music of the 21st Century

Als de muziek op A Guide to the Music of the 21st Century de belofte uit de titel waarmaakt, gaan we bizarre tijden tegemoet. Of misschien wel beter: we gaan terug in de tijd. Alles aan deze cd doet denken aan een pastiche op de extremere vormen van pop uit vooral de tweede helft van de jaren zestig.



De jaren waarin bijvoorbeeld Frank Zappa aan het experimenteren sloeg met tape-loops en het knippen, plakken, versneld en achterstevoren afdraaien van tapes en het tussenvoegen van stukjes gesproken tekst en bizarre geluiden.
Lees verder...
|| 3:51 AM

donderdag, juni 18, 2009

 
Big John Bates - Bangtown

Het is misschien lullig voor Big John Bates, maar twee namen zullen in vrijwel elke recensie van zijn nieuwste cd Bangtown vallen: Tom Waits en The Cramps. Big John zelf begint steeds meer op een uit de kluiten gewassen versie van Tom Waits te lijken (inclusief de voorovergebogen houding richting zijn microfoon) en de toevoeging van vrouwelijk schoon in een psychobilly band zal hem immer de vergelijking opleveren met de ons helaas ontvallen Lux Interior en co.



Bates' Poison Ivy heet overigens sCare. Laat mij daar dan nog de naam van Dita Von Teese aan toevoegen.
Lees verder...
|| 9:59 AM

zondag, juni 14, 2009

 
Andre Manuel En De Ketterse Fanfare - Tjuup

Alsof zijn oude band Fratsen niet voor slechts één keer weer op gaat treden. Met een nummer dat zelfs het hoesje van zijn nieuwe cd Tjuup mag tooien, "Een Goeie Tukker Is Geen Motherfucker", heeft André Manuel de slappe lach naar De Ketterse Fanfare gebracht. Een kinderkoor valt hem bij als Manuel zingt: 'ze houen allemaal van hun vrouwen / en hun vrouwen houwen terug'.



Dit studentikoze lied (een variant op "Oost" van Krang) is niet het enige dat De Ketterse Fanfare zo anders maakt dan zijn vorige band. Ook op deze tweede plaat met zijn nieuwe combo vliegt de muziek van Manuel zelden meer zo vrolijk uit de bocht als in de tijd van Krang.
Lees verder...
|| 2:36 AM

donderdag, juni 11, 2009

 
Eric Brace & Peter Cooper - You Don’t Have to Like Them Both

Het schijnt een beetje onze schuld te zijn dat Peter Cooper en Eric Brace samen deze plaat opgenomen hebben. Ze deden vorig jaar beiden een tour door Nederland, maar concludeerden halverwege dat het leuker was om samen te spelen, dan om twee aparte sets te doen.



Een logisch vervolg is dan om samen een plaat vol te zingen. You Don’t Have To Like Them Both is vooral een coverplaat geworden, met slechts drie eigen liedjes. Eentje van Eric Brace (de stijlvolle opener "I Know a Bird") en twee van de hand van Peter Cooper, "The Man Who Loves To Hate" en "Denali, Not McKinley".
Lees verder...
|| 1:06 PM

maandag, juni 08, 2009

 
Begushkin - King's Curse

Als je je iets voor kunt stellen bij een mix tussen jaren ’70-symfo en folk, aangevuld met iets dat niet anders dan als glamrock omschreven kan worden, dan begrijp je al een beetje de wereld van Begushkin. King’s Curse is de tweede cd van de band rond zanger/gitarist Dan Smith. Afkomstig uit het tegenwoordig zo hippe Brooklyn.



De kritieken ten tijde van zijn debuut Nightly Things gingen vooral over de bijzondere teksten van Dan Smith. Ook op King’s Curse vallen ze op - als je ze tenminste kunt verstaan of een vergrootglas hebt dat sterk genoeg is om de teksten in het cdboekje te ontcijferen. De titels geven het al aan, het is vooral moord en doodslag dat de klok slaat: "Convict’s Lament", "Murderer", "Death Valley", "Joy is Gone", "Gone to Hell", enzoverder enzovoort.
Lees verder...
|| 11:11 AM

 
Jarvis Cocker - Further Complications

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jarvis Cocker is niet meer de Jarvis Cocker die we kenden als stijlvolle, brildragende voorman van Pulp, grossierend in even stijlvolle popsongs met een twist. En nee, er staat dus geen "Common People" of "Disco 2000" op Further Complications.



Sterker nog, deze tweede soloplaat van Cocker is een fikse stap verwijderd van zijn eerste eigen cd, Jarvis. Daarvan kon je nog zeggen dat het een min of meer logisch vervolg was op het werk met Pulp, maar dan meer aangekleed en meer beïnvloed door het werk van helden als Serge Gainsbourg en Lee Hazlewood.
Lees verder...
|| 11:06 AM

woensdag, juni 03, 2009

 
Fire on Fire - The Orchard

Het schijnt zo te zijn dat van The Orchard slechts 1000 cd’s zijn geperst. Waarom platenlabel Young God toch besloten heeft om promo’s te versturen mag Pete Seeger weten. Of zou het een marketing-ideetje zijn? Eerst alle mensen eager maken door een zeer gelimiteerde oplage uit te brengen, dan de pers opnaaien door daar melding van te maken, en vervolgens een ‘gewone’ oplage in de handel te brengen.



Het staat haaks op het imago dat Fire on Fire heeft. Ooit waren ze een avantgardistisch punkgezelschap dat de naam Cerberus Shoals voerde. Nu klinken ze als de leden van een hippiecommune (de leden wonen samen in een huis in Portland) die samen de roots van de Amerikaanse muziek aan het ontdekken zijn.
Lees verder...
|| 12:56 PM